Tłumaczenie Reicha przez Winnicotta

Potencja orgastyczna i pozycja depresyjna

Abstrakt

Artykuł dowodzi, że Winnicott, nie przypisując zasług swojemu źródłu, wykorzystał koncepcje Wilhelma Reicha: potencję orgastyczną, jego pojęcie charakteru neurotycznego i genitalnego oraz korelację lęku seksualnego z chorobami serca – aby sformułować swoją teorię orgazmu seksualnego dotyczącą relacji matka-dziecko, swoją koncepcję fałszywego i prawdziwego self oraz korelację lęku seksualnego i chorób serca. Artykuł stawia i odpowiada na trzy pytania: dlaczego Winnicott nie przyznaje się do swojej inspiracji Reichem; co motywowało Winnicotta do tak pogłębionego rozumienia «potencji orgastycznej”; oraz w jaki sposób Winnicott w unikalny sposób przekształcił koncepcje Reicha w formę bardziej osadzoną w brytyjskiej teorii relacji z obiektem? W ramach wstępnej dyskusji artykuł sugeruje, że współczesna psychoanaliza traktuje ciało jako podzbiór psychiki, jako «symboliczne” ciało. Winnicott natomiast, podobnie jak Freud i Reich, skłaniał się ku postrzeganiu psychiki i somy jako niezależnych od siebie, w sposób przypominający koncepcję widoku paralaktycznego – termin zapożyczony od Slavoja Žižka, filozofa lacanowskiego. Winnicott stwierdza, że psychika i soma nie dzielą żadnej wewnętrznej tożsamości. Widok paralaktyczny głosi, że istnieje iluzja wspólnego języka; jednak mogą one (w tym przypadku psychika i soma) być uchwycone jedynie poprzez przesuwanie perspektywy tam i z powrotem – z jednej na drugą.